Metro anısı

Bu gün herkes harıl harıl kitap gazete okuyordu metroda. Asri medeniyetler seviyesine ulaşmak üzereydik. Sonra ayakları eğri, eli bastonlu, enaz 3 numara büyük yırtık ayakkabıları, sökük cekedi kirli sakalıyla hem ihtiyar hem sakat hem yoksul bir kimse bindi metroya. Ve öylece ayakta kaldı, ileri geri sallandı durdu, durup kalkan metronun içinde. Herkes medeni medeni kitabını okumaya devam etti. Kimse amcayı görmedi. Belli ki onu gelişmekte olan ülkelerde unutmuştuk, çağdaş medeniyetlere doğru yol alırken. Amca kimseye söylenmedi, bastonunu sallamadı, suratını asmadı. Bazı saçları boyalı makyajlı buruşuk teyzeler gibi cık cık hiç utanma kalmamış yer vermiyor kimse demedi. Kimsenin yüzüne bakmadan sessizce mütebessim bekledi.. Bizden mi utandı, bilemedim. Utandım.