Suni gibi ama gerçek bir cümleyle başlar bazen bir şiir

"Ne çok acı var sokakta"
"Ne çok aç var"
Ne çok gülümsememizi bile esirgedigimiz mendil satan çocuk var
Mendil reklamlarına kanmışlar besbelli,
çünkü orada bir mendille okulun en güzel kızını tavlayabilirdiniz..
Halbuki hay aksi
Onlar toprakla kardeş
Onlar yalın sırt, yalın ayak, yalın bakış
Safi ihtiyaç onlar, çocukluk, yaramazlık..
Bir tebessüme tav olmaya hazır
Yürekleri onların da atıyor yavru serçeler gibi..

Ellerinden tutup bir çay söylesem
Beraber biraz keyif yapsak biraz benim
Benim
Benim
Hayatımdan ince dilimler koysam tabağına
Tadı tuzu eksik
Ayaklarına toprak değmemiş..

Alabildiğine fazla herşey hayatımda.
Belki bu fazlalığı kesip atsam,
bir mendilim kalsa elimde geriye
güneşte başıma örtsem, üşüyünce burnumu gömsem,
belki ölünce kefen bezim olacaktır..
Yıldızlarda yoktu mesela mendil bile bindörtyüz yıl önce..
Çok işe yarar şu mendiller,
dünyayı kurtarmaya muktedir,
her insan bir dünya ise eğer
çakmak gazı çekmekten kurtarsa yeter
Ne dertlerinizi var ki sizin, benim ölsem anlayamayacağım..
İplik yumağı gibi dolanıp kaldınız
Teselliyi çakmakta aradınız
Beynime çakıldınız
Pek kalkıp gidecek gibi görünmüyorsunuz

Hepimiz yalancıyız
Hepimiz riyakar
Hepimiz kibirli
İğrenç! İğrenç
Hepimiz dediğim
ben ve diğer yüzlerim;
Bize kalsa
çoktan karnını deşmiştik dünyanın..

Her an yaratılış var diyoruz
inanmıyorlar.
Ne sandınız, yaşadığı evi toparlamaktan aciz bize kalmış olsaydı şu dünya
ne halde olurdu
düşünmez misiniz?

Ağlama, geldim..