Bazen kocaman bir roman yazabileceksin gibi bir güçle ayağa kalkıyorsun ve oturup tek yazabildiğin bir kelime veya bir satırdan öteye geçemiyor.
Bazen bu gün çok büyük işler yapmalı birşeyler üretmeli, paylaşmalı, sevmeli sevindirmeliyim diyerek uyanıyorsun ve tek yapabilğin içinde aniden büyüyen boşluğu çerçöple doldurmaya çalışmak oluyor. Akşama kadar uğraşıyor, yapamayınca, elinde hiçbirşey olmadığını anlayınca hüzünlenip ağlıyorsun.
Bazen yepyeni bir hayata başladım, herşey değişmeli, ben değişmeliyim, artık tüm ipler benim elimde diyorsun, ama görüyorsun ki insan yedisinde neyse yirmiüçünde de o oluyor.
Zaman korkunç bir hızla geçip gidiyor. Zaman aziz birşey halbuki, belki de bu yüzden hiç bozulmadan, değişmeden aramızdan akıp geçiyor yüzyıllardır, ve görevini hiç aksatmadan. İnsan bazen onun ilaç olacağını, belki yavaşça kendisini değiştireceğini umuyor, zaman terbiye ediyor insanı ama umdugu gibi değil..
Herşey, zemin, etrafındaki insanlar, önündeki imkanlar, duygular, herşey degişiyor ama insanın ruhu,karakteri, alışkanlıkları ve en çok da korkuları degişmiyor. İnsan aciz olduğu kadar zalim. Kimseye zulmetmese kendine zulmediyor.
Bazen bu kuyulardan kurtarıp seni aydınlığa çıkaracak bir kervan bekliyorsun, ama o kervan çoktan gelmiş geçmiş oluyor. Ve sen kurtarılmış olmana rağmen hala kuyuda olduğun gerçeği ile başbaşa kalıyorsun. Kendime diyorsun, yine ancak kendim yardım edebilirim, çünkü muhtaç oldugum kudret bana şah damarımdan daha yakın, kimseye muhtaç değilim başka. Yolu bulmalısın, o kendine giden yolu.
Bu gün yola çıkıyorum işte, işte bu gün kendimi kuyudan çıkaracağım gündür, bu gün herkese gerçeği haykıracağım, Allah için kazanacağım, onun için yapacağım her ne yapacaksam diyorsun, etrafta bu kadar yardıma muhtaç insan varken ben kendi tepeme yıktığım lüks harabemde hapsolup kalmamalıyım, ayaklarini yola koyuyorsun, 'Bismillah'! Gazan mübarek olsun. Allah sabredenlerle beraberdir. İnşaallah...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder